FOTO
Dat heb je als je je als vrijwilliger bemoeit met de zaken van de woningstichting en de gemeente. Je wordt als een gewillig object beschouwd waarop jongelui in opleiding zich kunnen uitleven.Dus kwamen na mijn toestemming eerst twee dametjes binnen die al grappen makend mij in allerlei standen zetten om te fotograferen. Ik nam hen ook op de foto. En na een hartelijk bedankje namen we afscheid, waarbij ik vroeg: zie ik daar ooit nog wat van terug? Enigszins vaag antwoordden ze: misschien wel.
Een paar weken later bleek een foto van een halve meter grote van mij in de ontvangsthal van het nieuwe kantoorgebouw van de woningstichting te hangen met daaronder de woorden "betrokken bewoner". Ik kreeg een foto daarvan, maar was nog niet wezen kijken, hoewel het gebouw op het nabijgelegen industrieterrein staat. De meisjes bleken beroeps die in opdracht van de stichting dit "werkstuk" hadden gemaakt. Ik moest het met de eer doen, maar ook met de voldoening dat die twee dames mij hadden verkozen voor hun werk en dat heel gezellig deden.
https://www.youtube.com/playlist?list=PLUKq4zXzyZu4FZX1RFtRNgbNwt4GB0e_I
FILMPJE
Hetzelfde gebeurde met het Waterschap Rijn IJssel. Nooit begrepoen welk een gewichtig schap dat is.
Maar het besef dat Nederland hoofdzakelikjk 6,5 meter onder de zeespiegel ligt en wij het land niet zonder allerlei voorzieningen op watergebied veilig kunnen bewonen, neemt een boel van die onverschilligheid weg. Ik schreef al op verzoek van het opbouwwerk Presikhaaf een artikeltje over de komst van een nieuwe ecologische beek die onder de spoordijk door het bos naast me verbond met de vijver in park Presikhaaf. Het bleek een grote noodzaak wegens het door vergiftig blauwalg geplaagde water aldaar.
Maar daar denk je niet aan als toestemming wordt gevraagd je thuis en op die lokatie te mogen filmen. Misschien een nasleep van het afscheid van het platform en ander vijwilligerswerk, ter aanmoediging voor nieuwe vrijwilligers.
Alles wat beneden de vijftig is zie ik, die daar dik boven zit, als jongelui. De jongen en de twee meisjes hadden wel erg ingewikkelde apparatuur bij zich, maar ik besloot ten hunner behoeve alles maar over me te laten komen.
Het bleek ruim drie uur in beslag te nemen, eerst thuis en daarna in het parkje. Ook zij bleken erg aardig. De meisjes moet ik eigenljk toch dames noemen, want één van hen boodt mij op de terugweg haar arm aan, want door het vaak lange stilstaan kreeg ik de trilling in mijn benen. Zij drieën waren echte profesionals. De filmer zei bij het afscheid dat hij zich erover verwonderde hoe "regiseerbaar" ik was.
Ik vroeg niet of ik er wat van terug zou zien. De filmopnamen duurden dus ruim 3 uur, maar ik ontving na 3 weken een brief met een cadeaubon en een "link" die ik kwijtraakte, maar mijn dochter had hem intussen op facebook geplaatst. Verleden week kwam de buurvrouw van twee deuren verder met haar kleinzoontje Pim van 5 me tegemoet vanuit het park. Pim zei: "Ome Piet, ik zag u op een film!"
Deze bleek op het congres van het Waterschap getoond. Toen ik mij op die film zag lopen, kwam vanzelf het liedje in me op: "What shal we do with de drunken sailor (3x) early in the morning". Ik ben ooit jong geweest.....
