REGINA
Piet Schreuder
Sinds de laatste keer zelden zulk een mooie dame naast me gehad. Woensdag25
juni was de Dag van Regina Paces. Ik had mijn rondje gemaakt om de twee
vijvers, waar onder de hoge oude bomen langs de halfharde bospaadjes kraampjes
stonden opgesteld met mensen in klederdracht erachter die gratis hapjes en
drankjes van onherkenbare afkomst als het allernieuwste aanboden. Er liepen een
paar muzikanten doorheen die bekende liedjes ten gehore brachten net als het
orkestje op het terras van het verpleeghuis dat een hoek van het parkje in
beslag nam. Tien paren in fraai klederdracht dansten op klompen in een kring op
de muziek van een paar harmonicaspelers. Tussen twee dansjes door kwam één van
die paren naar me toe met een blik en uitroep van herkenning of er geen halve
eeuw tussen had gelegen.
Tenslotte kwam ik bij het gazon aan waar acht schapen dicht op elkaar
graasden. Drie bordercollies sloegen hen scherp gade bij een klein rond
hekwerkje waarbinnen twee puppies zich vermaakten. Vlak daarbij stonden twaalf
stoelen voor kijkers opgesteld die op hun gemak de aangekondigde voorstelling
afwachtten. Daarachter verzamelden zich meer en meer mensen.
Ik was de eerste die een zetel op de voorste rij in beslag nam.
En toen plofte die dame naast me neer. Ze had een puppie op haar schoot
en bood mij aan die eens even over te nemen. Zij en ik kwamen al gauw tot de ontdekking
dat wij best eens hier de jongste en oudste bezoeker konden zijn. Ik ben slecht
in rekenen net als studenten van hogere scholen, maar toen ze zei dat ze in de
zesde leergroep zat rekenden we samen vlug uit dat wij tachtig jaar
verschilden. Ze was de dochter van de boerin uit Heteren die na een korte
uitleg een voorstelling weggaf.
Ze blies op een fluitje en een van de honden begon razendsnel op tien
meter afstand linksom de kleine kudde heen te rennen en bij een volgend fluitje
rechtsom, om vervolgens bij een zacht signaal doodstil te liggen waken. Na een kleine
wenk brachten die honden de schapen naar de veewagen waar ze gewillig via een
brede loopplank naar binnen liepen.
Alles en meer gebeurde in dit kleine natuurhistorische
parkje in weldadige rust, zonder gebonk van bassen als aan de andere kant van
het spoor dat Presikhaaf en Sacre Coeur scheidde. Eerste klas evenement.
