UITREIKING BOEK PRESIKHAAF

De twee weken vóór de uitreiking waren geen pretje voor me. Als je niet gewend bent om voor een groep mensen te spreken dan helpt zelfs een cursus "rethorica" je niet veel. Je moet al die tips die je daarbij krijgt, niet alleen onthouden maar ook nog in de praktijk toepassen. En daar is toch enige routine voor nodig. Je staat versteld dat als je die niet hebt, waar je je allemaal voorstellingen van maakt. Hoe bijvoorbeeld het lokaal en het podium eruit zal zien en de toehoorders ingesteld zijn. Ikzelf vind het prettig als iemand zonder papier voor de vuist wegspreekt en ben verzekerd dat de luisteraars het prettigst zullen vinden als ik dat ook doe. Een troost is dat ik de laatste jaren opmerk dat zelfs Obama en Rutte vaak van een papiertje spreken en slechts af en toe de zaal in kijken. Maar niet om hun voorbeeld bewust te volgen, had ik toch maar een toespraak op papier in grote letter gezet, die ik op het laatste moment uit mijn binnenzak kon toveren en zelfs één als reserve in mijn zijzak had zitten. Dat waren toch twee A-viertjes en die vond ik bij nader inzien wel wat lang, want je wilt liever kort aandacht hebben dan dat na afloop wordt gezegd dat zij de lezing te lang vonden en daarbij de belangstelling voor mijn onbelangrijke woorden verslapte. Dus een tweede, kortere opgesteld, die ik ging gebruiken. Ik probeer ze beide hier de downloaden zodat u lekker kunt meeleven.

Ik vergat dat ik voor milieukwesties het lef heb gehad eenmaal de gedelegeerden in het provinmciehuis op deze manier toesprak en minstens vijfmaal in het stadhuis de gemeenteraad. Maar toen was ik één van de vijf andere sprekers en nu zou ik voor een onbekend aantal mensen op mikjn eentje een toespraak moeten houden, waaronder niet alleen mijn jeugdvrienden uit diverse verenigingen zich zouden bevinden, maar ook enige autorietiten en natuurlijk de wijkwethouder Luuk van Geffen. Die kwam bij binnenkomst direct naar me toe. We drukten elkaar de hand en opeens had ik het gevoel dat deze jonge wethouder van de SP hetzelfde gevoel had als ik en dat we ons aan elkaar optrokken. Wij kenden elkaar al van het platform Presikhaaf en noemden elkaar bij de voornaam, wat veertig jaar geleden een onmogelijkheid was. Ik had het hele voorgaande deel van de dag al gedacht: wat kan het mij ook schelen; ik kom er toch niet meer onmderuit en heb een papiertje in mijn zak.

Enfin, hoe het verliep ziet u in het YouTube-filmpje dat ik tot mijn verbazing op deze website zag verschijnen. Al  lla je me duf, ik weet niet na welke capriciolen dat filmpje erop kwam. Anderen overtuigden mij later dat ik het er niet het slechtste vanaf had gebracht. Alleen had ik niet met de microfoon moeten zwaaien maar als een ijsco onder mijn neus moeten houden. In elk geval vergiste ik me niet tweemaal in het programma zoals de arme sympathieke directrice van de bibliotheek Ria Oudega. Maar ook die zal het overleefd hebben.
Nu maar zien dat ik deze website gauw kan terugvinden en er mijn toespraakjes, die op wordbestandjes staan, kan overbrengen.